Mensen met een beperking moet je juist zichtbaar maken, dus Dieuwertje terug op tv

Uit volkskrant.nl In de dagelijkse lezersbrieven blikken lezers terug op de interviews met Dieuwertje Blok en Jaap van Dissel, en op de lintjesregen. De kans op een onderscheiding blijkt het grootst in Noord-Brabant en het kleinst in Groningen.

In het interview met Dieuwertje Blok over de amputatie van haar neus, zegt ze: ‘Een kind waaraan iets mankeert, wordt anders behandeld.’ Is dat niet juist het probleem: mensen met een zichtbare beperking worden onzichtbaar gemaakt? Zoals Dieuwertje dacht: ‘Televisie is nu wel voorbij.’

Waarom is televisie voor haar voorbij? Als ik met mijn taststok loop, ben ik ook een bezienswaardigheid. Dat komt omdat mensen met een beperking veelal onzichtbaar zijn in een maatschappij die is ingericht op mensen die ‘normaal’ (horen te) zijn.

Laat mensen met een beperking of een niet-regulier uiterlijk, zichtbaar worden op televisie, in de bioscoop, in films, boeken, op straat, et cetera. Nodig ons uit om over andere onderwerpen dan onze handicap te komen praten in talkshows. Laat ons acteren en presenteren. Gewoon. Want wij mensen met een beperking zijn geen bezienswaardigheid. Hoe zichtbaarder wij worden, hoe minder beperkt we zullen zijn alleen al omdat ‘normale’ mensen hierdoor misschien meer rekening met ons gaan houden.

Dan is het geen gunst meer als een kroeg of activiteit toegankelijk voor ons is. Dan wordt het normaal dat mensen de stoep voor hun huizen vrijhouden zodat mensen in bijvoorbeeld een rolstoel kunnen passeren.

Wat geven we kinderen mee als mensen zonder neus, zonder zicht of gehoor mét hun vele kwaliteiten, onzichtbaar blijven? Dan blijft het beeld bestaan dat je niet meetelt als je afwijkt van de norm.

Peter Bakker, syndroom van Usher, oftewel doofblind, Haarlem